Brief 2

Joepie! Een nieuwe brief van Savooi.
Het eerste wat me opvalt is het papier. Geen sterk, gelig papier en geen pennengeschrift. Maar cursusblokpapier en een zwart stylogeschrift. De moeite daalt zienderogen .

Savooi is best een slimme man, die wel wat kent van vragen stellen. Zo stelde ik hem een secundaire vraag op het einde van mijn vorige brief. Namelijk: Vind jij ook niet dat smileys een neus moeten hebben?
Hij merkte terecht op dat ik mijn vraag stuurde door het woordje ‘ook’. Desalniettemin geeft hij mij gelijk. Misschien kent hij vrouwen zodanig, dat hij weet dat je ze beter altijd gelijk geeft als het om nutteloze dingen gaat?

Mijn hoofdvraag voor Savooi was: Van wat heb je spijt in je leven? Wat zou je veranderen moest je dat kunnen?
Savooi schrijft dat hij zijn leven probeert te leiden zonder spijt. Hij gelooft ook dat veel zaken een reactie zijn op iets wat je vroeger (in het verleden) beslist hebt. Zou hij daar al over nagedacht hebben misschien? Zijn antwoord lijkt zo vlot uit de pen gevloeid te zijn. En het klinkt verdacht boeddhistisch.
Hij schrijft ook ik kies liever voor wat ik heb dan wat ik zou kunnen hebben, maar niet ken. Het lijkt me nogal moeilijk om te dromen van iets wat je niet kent. Of te streven naar iets wat je niet kent. Een kleine inconsistentie in Savooi zijn betoog?
Anyway, wat verder staat dat Savooi op zijn fiets realiseerde dat de dingen die hij anders zou doen, in een paar vakjes kan stoppen. Respect daarvoor. Een mens met weinig spijt. Plus iemand die nadenkt over vragen. En dan nog eens op de fiets. Een gevaar voor het verkeer? Maar dat is niet het punt.

Savooi heeft wel spijt van zijn studiekeuze. Hij ziet ze als verloren jaren. Vreemd. Studietijd is toch nooit verloren? Zou hij een blokbeest geweest zijn waarvan de studies primeerden en niet het leven errond? Nochtans zat/ zit hij in de Chiro. Die mannen kennen toch het plezier?
Daarnaast heeft hij spijt van kansen die hij liet schieten door een gebrek aan lef aan zelfvertrouwen. Zeer vreemd. Savooi lijkt me niet de man met weinig zelfvertrouwen. Om te pennen met iemand die je niet kent en je ziel bloot te leggen, moet je toch stevig in je schoenen staan?

Op het einde van zijn brief schrijft hij niet weet of ‘zijn heden’ de moeite is. Ook in het midden van de brief schrijft hij dat hij niet weet of hij zijn bestaan zo fantastisch vindt. Ik haal er even de negatieve stukjes uit, want die boeien me wel. Zeker het feit dat het twee maal ter sprake komt. Zou Savooi een beetje een verdoken pessimistje zijn? Zo zonder dat hij het weet? Omdat hij er misschien niet wil over nadenken?

Deze brief doet heel wat vragen bij me rijzen. Ik kan er niet zo goed aan uit… Maar goed, dat maakt dit experiment net spannend!
En nu snel mijn brief afwerken, want ik heb een lang antwoord te schrijven!